Niet dat ik gá stemmen - ‘k heb m’n oproepingsbrief verscheurd vanaf ik hem uit de brievenbus gehaald had.  Maar daarover later meer.

De laatste weken hoor je het ene na het andere argument voor of tegen de Lange Wapper.  Ik heb redelijk veel debatten gevolgd, zowel online (gewoon al de links die al m’n Facebook-vrienden posten volgen is bijna ‘n dagtaak), op tv (Phara, Ter Zake) als in gesprekken met vrienden.

Conclusie: ik stoor me verschrikkelijk aan veel van die debatten.  Mensen gebruiken drogredeneringen om hun gelijk te halen, laten zaken weg die hen goed uitkomen, of liegen gewoon ronduit.  Daarom, even mijn mening, en een poging om te wijzen op een paar rare hersenkronkels bij zowel het JA- als NEEN-kamp.

Eerst en vooral, want velen zijn hier blijkbaar nog niet van op de hoogte: het gaat hier niét over een brug over de Schelde.  Het gaat over een viaduct over, vooral, dokken, van daar waar de Ring nu ligt (Singel/waterzuiveringsinstallatie) tot aan ‘t Noordkasteel.  Maw: via Luchtbal, langs park Spoor Noord, tot aan ‘t Noordkasteel.  Om van rechterover naar linkeroever te gaan komt er een extra tunnel bij onder de Schelde.  Dát is het tracé waar je voor stemt als je JA stemt, en tegen stemt als je NEEN stemt.

Die kennis haalt meteen al 1 argument onderuit, zijnde: het argument dat het een mooie brug over de Schelde zal worden.  Er is geen sprake van een brug.

Een argument dat ook vaak gebruikt wordt, en ik zie het vooral gebruikt worden door het JA-kamp, is datgene waarbij ze stellen dat ze JA zullen stemmen omdat het verkeersinfarct rond Antwerpen moet opgelost worden.  Wel, dat is mijns inziens geen argument voor het viaduct: het is een argument voor het rondmaken van de Ring, waar zowel een tunnel als een viaduct voor zullen zorgen.

Angst.  Angst is een slechte raadgever, maar wel een heel effectieve, en de angststrategie wordt lustig gebezigd door beide kampen.  Het JA-kamp heeft het dan vooral over economische problemen, de teloorgang van de Antwerpse haven indien de bouw nog uitgesteld wordt, belastingsverhogingen indien er nog extra studies zouden moeten komen, et cetera.  Het NEEN-kamp spreekt over geluidsoverlast, ziektes, fijn stof en eeuwige bouwwerven – kortom, beide kampen roepen beelden op die niemand graag ziet, om toch maar mensen aan hun kant te krijgen.  Wat het JA-kamp betreft: overtrokken & overdreven.  Wat het NEEN-kamp betreft: ook met een tunnel zal je geluidsoverlast, ziektes, fijn stof en een langdurige bouwwerf erbij moeten nemen.

Het underdogargument, of beter: het underdoggevoel.  Dit wordt nogal eens gebruikt door het kamp van de NEEN-stemmers: de BAM wordt afgeschilderd als de grote boosdoener, die zaken beslist boven de hoofden van “de arme burger” zonder rekening te houden met die burger – vingerwijzingen richting het grote geld zijn nooit ver weg.  Zoiets werkt natuurlijk goed bij dat deel van het typisch wat linksere kamp dat een afkeer heeft van geld, en bij dat deel van de mensen die zich al langer genegeerd voelen.  Het JA-kamp vindt dan weer dat er al genoeg getreuzeld is, dat NEEN-stemmers niet goed nagedacht hebben, te veel belang hechten aan milieu-gerelateerde zaken en te weinig aan economische vooruitgang.  En dat gaat er natuurlijk makkelijk in bij die typisch wat rechtsere medemens die links graag ziet als ietwat naïeve wereldverbeteraars die maar met ‘n half been in de realiteit staan.

Op die argumentatie moet ik niet eens reageren – dit is spelen op de man, niet op de bal.

Economisch geïnspireerde argumentatie hoor je ook overal: het heeft al zo veel gekost, laten we nu dat viaduct maar zetten.  Het heeft al zo lang geduurd, begin er al maar aan.  Antwerpen zal in economisch verval komen.  Het viaduct zorgt voor werkgelegenheid.  De tunnel zorgt voor werkgelegenheid.  Geluidsoverlast en fijn stof zorgen voor mensen die vaker ziek zijn, en heeft dus een negatief effect op de economie.  En ga zo maar door.  Wat deze argumenten betreft: dit is een gigantische soep, waarbij beide kampen misschien hier en daar wel een punt hebben.  Het is in ieder geval veel te simplistisch om te stellen dat NEEN of JA per definitie een grotere dan wel kleinere positieve of negatieve economische impact zal hebben.

Dan komen we bij het stemmen zelf, wat ook wel eens wordt gebruikt in de argumentatie.  Waar stem je nu eigenlijk voor?  Wel, om dat te weten moeten we even naar onze politici kijken, kwestie van te weten wat ze eigenlijk gaan doén met de uitkomst van het referendum.  En dan zie je, opnieuw, een onoverzichtelijke soep van uitspraken.  Voor sommigen is het referendum bindend, voor anderen niet.  Voor sommigen is een NEEN-stem meteen een stem voor de tunnel, voor anderen stem je dan gewoon tegen het huidig aangekondigde traject – dus niet voor géén viaduct.  Nog anderen willen verder onderzoek.  De Vlaamse regering, die er een stuk meer over te zeggen heeft dan de Antwerpse gemeenteraad, is al even onduidelijk, en de grote baas, Peeters, zwijgt in alle talen.  Een JA-stem is ook niet meteen een garantie: voor sommigen wil dat zeggen dat het viaduct er zonder meer komt, voor anderen wil dat zeggen dat het er niét komt, toch niet zoals de plannen nu zijn, toch niet zonder opmerkingen.

En dan heb je nog de BAM zelf: de aansluiting met de Ring is niet goed uitgetekend (je weet wel, die fameuze 18 rijstroken – volgens sommigen naast, volgens anderen boven elkaar), en ze zwijgen in alle talen over hun mogelijk alternatief.  Hoewel, een mogelijk alternatief is uitgelekt: een tunnel vanaf de overgang van de E313.

Conclusie, waar stem je voor?  Geen idee eigenlijk.  Doét het er eigenlijk veel toe?  Ik betwijfel het.  Waarom?

• het referendum is adviserend, niet bindend.
• quasi elke partij verbindt andere connotaties aan de uitkomst van het referendum
• het traject waarvoor je stemt is niet eens volledig, en zal nog wijzigen.  Wat eigenlijk wil zeggen dat, ongeacht wat je stemt, het geen rechtstreeks gevolg kán hebben: het traject moet hoe dan ook nog gewijzigd worden, en je kan enkel stemmen of je het huidig voorgestelde traject goed vindt of niet.

Dat gezegd zijnde, naast een rechtstreekse beslissing heb je ook nog de “geest” van de uitkomst: als een grote meerderheid voor het viaduct stemt, of net tegen, zou je denken dat politici wel moeten kunnen aflezen wat de burger denkt, verkiezingen indachtig.  Hoewel, excuses zijn snel gevonden.

Nuja, ik ga niet stemmen.  Om bovenvermelde redenen, maar toch vooral omdat het principe achter een referendum me tegen de borst stoot: directe democratie, de burger laten beslissen over een verschrikkelijk onoverzichtelijke zaak als dit?  Wetende dat een kleine groep experts slimmer is dan 1 man ooit kan zijn, maar een grote groep mensen in sé een heel domme entiteit is?  No thanks.  Geen referenda voor mij.

Maar wat zou ik stemmen, moest ik toch gaan?  Alle argumenten indachtig blijf ik de aansluiting in de buurt van Merksem onverantwoord vinden.  Het is daar nu al bijna onleefbaar, wat je op deze manier doet is nog een grote hoop overlast extra veroorzaken op die plaats.  Dan kan je misschien wel roepen dat ik hier het “not in my backyard”-principe bezig, maar dat klopt niet: ik woon in de verste verte niet in Merksem.  ‘k Zou niet willen :)  Ik ben van mening dat de overlast, die er zowel bij tunnel als viaduct zal zijn, zo veel mogelijk gespreid moet worden, wat niet het geval is.  Ik heb niet per sé iets voor of tegen een viaduct, noch voor of tegen een tunnel, maar ik vind wel dat het best mogelijke scenario moet gevolgd worden, dat de minste overlast veroorzaakt voor de mensen die in de stad wonen en voor de randgemeenten.  Dat het huidige BAM-traject dat niet is lijkt me wel duidelijk – dit ligt veel te dicht bij het stadscentrum, en werpt een hypotheek op buurten die volop in ontwikkeling zijn, zoals de Dam en het Eilandje.

Dat het BAM-traject de beste keuze is als het zo snel mogelijk moet gaan, daar ben ik dan weer wel van overtuigd.  Maar: ik vind helemaal niet dat we zo snel mogelijk moeten gaan.  Iets gaan neerzetten omdat het langer zou duren om nog andere opties te onderzoeken en mensen niet willen dat die tijd er aan gespendeerd wordt, is een visie zonder zicht op de toekomst.  Zet iets snel en onder tijdsdruk, en je zal er later de gevolgen van dragen, die zich in deze vooral zullen situeren op menselijk vlak: stadsuitbreiding wordt beperkt, evn voor zij die reeds wonen waar het traject zal lopen zal de leefbaarheid weer wat beperkt worden .  Ligt de prioriteit bij de economie en het verkeer dat snel moet gaan, ja, dan is dat een argument.  Ik leg m’n prioriteiten echter liever bij de mensen die er wonen.

Kortom, ik ben er niet van overtuigd dat het BAM-tracé of de voorgestelde tunnel de best mogelijke oplossing is, en ik wil al helemaal niet dat het er toch doorgedrukt wordt met tijdsdruk als belangrijkste argument.

Een betere oplossing?  In ieder geval eentje waar de Ring niet zo dicht bij, in, of over de stad loopt.  Wat mij betreft schuif je hem een stuk verder op naar het noorden.  Granted: je zal er 10 minuten langer over doen om de Ring rond te rijden (er van uitgaande dat de files exact ‘t zelfde blijven), en de economische schade die die extra tijd veroorzaakt zal er zijn.  Ik weet niet wat u er van denkt, maar die economische schade is wat mij betreft sterk ondergeschikt aan de menselijke schade.

We leven in een seculier land, waar godsdienstvrijheid is.  Klein probleempje: een vrije keuze van godsdienst is een probleem voor de godsdienstvrijheid, gezien de inherente bekeringsdrang en superioriteit die ingebakken zit in godsdienst.  Ok dan, misschien moeten we maar iets toevoegen aan die term: godsdienstvrijheid, op voorwaarde dat het om een verdraagzame godsdienst gaat.  Nuja, dát wordt natuurlijk ‘n beetje contradictio in terminis, nietwaar?  Ook wel wat vies trouwens, al dat verdragen en toleren.  Je blijft je toch maar mooi superieur voelen.  Geen probleem hoor, mensen liegen zichzelf graag wat voor.  Maar we gingen het dus over de hoofddoek hebben.  Klein probleempje: dit heeft ook effect op zij die er een gematigdere visie op hun godsdienst op nahouden en toch een hoofddoek willen dragen.  Maar zijn die dan met zoveel?  Nee.  Ja.  Nee.  Ja.  Hangt er vanaf.  Die iman spreekt voor ons.  Die iman spreekt enkel voor een klein, conservatief deeltje.  Nee.  Ja.  Nee.  Ja.

En hoe zít dat eigenlijk met die pet?  ”Als mijn zoontje geen pet mag dragen in de klas, waarom mag die bruine van hiernaast dan wél een hoofddoek ophouden?”  Zucht.  Nou ja, zoals gezegd, nadenken is voor sommigen wat te veel gevraagd.

Sinds wanneer ís de Islam eigenlijk plots zo’n bedreiging geworden?  Sinds ze met zovelen zijn?  Over orthodoxe joden horen we niet veel klachten - nuja, ‘t is zo’n kleine groep dat ze de moeite van het vermelden niet waard zijn, misschien?  Maar kom, ze zijn dus met veel, die moslims.  En dan?  Als je de cijfers mag geloven, is België nog steeds een katholiek land.  Gráppig!

Alle moslims zijn gelijk, maar sommige moslims zijn meer gelijk dan andere moslims?  Mij lijkt het logisch dat .  Mensen moeten maar eens stoppen met alles zomaar op ‘n hoopje te gooien.  is het trouwens niet een beetje fout dat we sinds ‘n jaar of 8 niet meer van “de Turken” en “de Marokkanen” spreken, maar van “de moslims”?  Mensen zijn goed in zaken op ‘n hoopje smijten, en elke zin voor nuance te verliezen - ‘t is nu eenmaal o zo makkelijk.

Ola, maar wacht even: da’s dan weer assimilatie, geen integratie.  En waren we daar nu niet tegen?  Maar wat bedoelt iemand eigenlijk als hij spreekt over integratie?  Is integratie niet hetzelfde als assimiliatie, maar gewoon ‘n beetje ruimer - “je mag nog een beetje van je eigenheid bewaren hoor, maar neem toch maar grotendeels de waarden en normen van het land waarin je woont over”.

Een punthoofd krijgt ‘n mens ervan.  Maar kijk nu eens even onder dat laagje vernis: waar komt het in feite op neer?  Wij, Belgen, wij tolereren veel.  We willen.  Hoe dan ook dringen wij anderen een bepaalde levensvisie op, en die komt grosso modo neer op - nuja, op wat eigenlijk?  Staat boven god?

En dan heb je nog ‘n linkse onderstroom: iedereen z’n eigen cultuur laten beleven, blablabla: fuck that, want het klopt gewoon niet: ze zijn de “máár …” vergeten op het einde van hun zin.  Culturen botsen, en je moet naar een gezonde mix toe, naar samenleven, niet naast elkaar leven.  En dat kan niét als individuën of groepen willen blijven vasthouden aan een eigen, vaak minder verdraagzame interpretatie van wat het ook is dat ze als cultuur of godsdienst beschouwen.  Daar loopt het eigenlijk best fout: communicatie.  Goh ja, dan ben je nog veel verder van huis - da’s zowaar nog harder van de pot gerukt.

Léér toch eens communiceren!

Ik hou eigenlijk niet van tolerantie.  Er zit een geurtje aan dat woord, een connotatie van superioriteit: “ik voel me eigenlijk beter dan jou, maar ik tolereer jou in mijn buurt.”  Tolerantie, weg ermee.

Ik zeg maar wat hoor.

Wat moet er nu eigenlijk met die hoofddoek gebeuren?  Weet ik veel.  Misschien kunnen we al eens proberen om verder te zien dan “de hoofddoek is onderdrukking” of “de hoofddoek heeft helemaal niks te maken met onderdrukking”.  De waarheid hangt af van de context.

Los daarvan, wat natuurlijk fout is maar blijkbaar onvermijdelijk, gaan we dan maar voor de tweede beste keuze: consequentie. Verbied je uiterlijke tekenen van godsdienst, verbied ze dan allemaal.  Laat je ze toe, laat ze dan allemaal toe.

Eén ding blijft echter wel als ‘n paal boven water staan: ik blijf er van overtuigd dat een seculiere maatschappij diegene is waar ik in wil leven - die maatschappij waarin God/Allah/Jawheh/diewiccaheksvanomdehoek en staat gescheiden zijn van elkaar, en waarin de staat een stapje voor heeft op eender welke god.

Hallucinant, eigenlijk, maar in plaats van te focussen op all things negative, laten we het eens hebben over wat leukere mogelijkheden.

Immers, hij zat daar niet alleen, die man: er waren nog ouders, van andere kinderen.  Dan zit je daar, op elkaars’ lip te leven, tentje naast tentje, samen te ontbijten, samen je dagen door te brengen.  Ongetwijfeld is er genoeg gesprekstof: de onbetamelijkheid van de situatie, de kinderen, de geneugten en problemen die die met zich meebrengen, van eerste tandjes tot vieze pampers.  Eventuele echtelijke problemen - een kind is immers een serieuze relatietest - misschien?

Kortom, de ideale omstandigheden voor een nieuwe ontluikende liefde! 

Zou toch mooi kunnen zijn.  Kan je later aan je kinderen vertellen dat vervangmama en/of vervangpapa elkaar ontmoet hebben dankzij hen, in een tentje aan de schoolpoort.  En dat het koud was.  En dat het warmer was bij elkaar in de tent. 

Of waarom geen ontluikende homoseksuele romance?  Zo’n grote stap is het toch niet, van - ik zeg maar iets - een tentje op een of andere berg tussen de schapen naar een tentje voor de schoolpoort?

Ik voel alvast een blockbuster in the making  ;-)

Hilarisch tragisch hoofdstuk om een boek mee te openen.  En wat las ik zonet in De Morgen?

Twee jagers zijn omgekomen in Duitsland. Bij de ongevallen namen collega-jagers hun ’slachtoffers’ voor een everzwijn.
Een jager in het Zwarte Woud in Mühlenbach verkeek zich op een collega en schoot hem neer. Hij was met vijftig jagers op pad. De mannen gingen everzwijnen jagen. Een gelijkaardig ongeval had plaats in Hesse waar een 40-jarige jager een collega neerschoot. Ook zij waren op everzwijnenjacht. Een onderzoek moet meer duidelijkheid scheppen over de omstandigheden van het ongeval.

Realiteit > fictie, altijd blijkbaar - maar zij die regelmatig naar In De Gloria & Man Bijt Hond keken/kijken, wisten dat ongetwijfeld al.

AIDS dus.  In de meeste homomedia verschijnt op regelmatige basis de ene studie na de andere, en ook in de gewone pers sijpelen die studies meer en meer door.  En het beeld dat hier geschilderd wordt is not pretty.

Een kort overzichtje (voor de goede orde, ik spreek hier over West-Europa in het algemeen en België meer specifiek)? 

Het aantal besmettingen is verdubbeld sinds 2007; het ligt nu zelfs hoger dan in 1985, bij het begin van de tellingen. 

HIV is een homoziekte geworden.  Het aandeel mannen dat door homoseksueel contact besmet wordt is buiten proportie.

De talloze veilig-vrijen-campagnes hebben gefaald.  Het condoomgebruik neemt de laatste jaren terug af. 

Meer en meer jonge mannen (twintigers) raken besmet met HIV.  Sommigen zoeken het zelfs bewust op.  Cijfers geven aan dat 1 homoman op 20 (!) besmet is met HIV, terwijl schattingen spreken van 1 op 10.

HIV is tevens geen doodvonnis meer - als je in België leeft en je jezelf laat behandelen, hoef je nooit AIDS te ontwikkelen.  En net dit is ironisch genoeg een van de redenen waarom meer en meer jongens HIV-positief zijn: minder snel ziek wil zeggen langer seksueel actief, en minder dodelijk wil zeggen dat er minder angst voor is.

Ten onrechte, natuurlijk: je gaat er dan misschien wel niet meer aan dood, maar het blijft voorlopig - spijtig genoeg - nog steeds een stigma.  Ook hierover zijn er cijfers, en die vind ik al even onthutsend als degenen die ‘k reeds aangehaald heb: maar liefst 74% (in 2004) van de mensen vertoont 1 of meerdere discriminatoire handelingen tov HIV-positieve mensen.  Dan hebben we het over niet samen willen eten met iemand die positief is, akkoord gaan met de stelling dat iemand die positief is ontslaan mag worden, of vinden dat iedereen op de hoogte moet gebracht worden als een collega positief is, al dan niet met het medeweten van die collega zelf. 

Mijn mond viel letterlijk open toen ik die cijfers las.  Daarnaast lijkt het me ook voor mensen die positief zijn niet makkelijk om dingen te doen die daarvoor evident leken: wat bvb bij het aangaan van een eventuele relatie?  Wat met de angst om zelf iemand te besmetten?

Voor velen is dit een ver-van-hun-bed-show, maar is dat wel écht zo?  Tel bvb (als je homo bent, of seks hebt met mannen) je eigen sekspartners maar eens, en meet dat af tegen de “1 homoman op 10″-schatting…

Ik ken ondertussen in ieder geval al veel te veel mensen die HIV-positief zijn, van kennissen tot mensen die me nauw aan het hart liggen; geloof me vrij dat het een schok is als iemand je zoiets komt vertellen - ik wil me niet eens vóórstellen wat het moet zijn om dat zélf mee te maken.

En dan, de hamvraag: hoe kan je dit voorkomen?

Hier en daar lees ik teksten van mensen die pleiten voor minder promiscue gedrag, of voor een hersacralisering van seks.  Wel, já!  Als mensen geen seks meer hebben, zullen er veel minder mensen besmet worden.  Maar is het probleem dan seks?  Ik denk het niet.  Onveilige seks, dat is het probleem.  Sommigen gebruiken bewust geen condoom, en raken zo besmet.  Anderen hebben de pech om besmet te raken na het scheuren van een condoom.  Maar bovenal: heel veel besmettingen gebeuren bínnen een vaste relatie. 

Ten eerste natuurlijk door vreemdgaan van de partner zonder dat de andere daar van op de hoogte is - menselijk gedrag pur sang.  Maar daarnaast ook door seriële monogamie, maw: een vaste partner voor ‘n maand of 2-3, dan even single, dan terug ‘n partner voor ‘n paar maanden, et cetera.  En velen redeneren dan dat ze geen condoom moeten gebruiken, want ze hebben immers enkel seks binnen een vaste relatie…   Nuja, menselijke intelligentie blijkt wel vaker een contradictie op zich. 

In ieder geval, rekenen op het weglaten van promiscue gedrag of seksuele onthouding om HIV terug te dringen lijkt me niet alleen zeer naief, maar tevens een ontkenning van de mens zelf.  U zál bedrogen worden, en de kans dat je zelf zal vreemdgaan, vroeg of laat, is groot.  Met andere woorden: allesbehalve een realistische oplossing.

Een andere mogelijke piste is de kaart van verantwoordelijkheid voor anderen uitspelen - maw: gebruik een condoom om te vermijden dat je iemand anders besmet, en daarnaast ook om jezelf te beschermen.

Maar ook dat rekent weer op de goodwill van mensen - en dan stoot je al snel op die condition humaine. 

Er is misschien nog een piste.  Ik wist al dat bepaalde medicatie er voor zorgt dat HIV zo sterk teruggedrongen wordt dat het niet meer detecteerbaar is in het bloed - en volgens bepaalde wetenschappers wil dat ook zeggen dat mensen die in die toestand verkeren amper nog iemand kúnnen besmetten.  Wel: misschien kunnen ze dié medicatie wat meer verstrekken?  Natuurlijk zijn hier ook weer wat mogelijke problemen: wat met resistentie?  En tja, je moet natuurlijk ook wel weer hopen dat iemand z’n pillen inneemt…

Soit, HIV is niet iets dat snel zal verdwijnen, en een problematiek die je op meerdere fronten moet aanpakken.  Ik ga hier niet als raad meegeven dat je maar veilig moet vrijen, al was het maar door het aantal mensen dat besmet raakt door ‘n ongelukje of binnen een relatie.  Maar ‘k ga toch 1 ding zeggen: GET TESTED! 

Als je rondneukt, omwille van het aantal partners.  Als je een vaste relatie hebt, omwille van jóuw partner.  In het algemeen: omwille van je bedpartners - er zijn veel, veel, veel te veel mensen die niet eens weten dat ze besmet zijn, en zo onbewust anderen besmetten.  En bovenal: omwille van jezelf - hoe sneller je zoiets weet, hoe sneller je op een gepaste manier er mee kan leren omgaan.

Ik heb er in ieder geval al jaren ‘n gewoonte van gemaakt om me verschillende keren per jaar te laten testen, en dat ga ik ook blijven doen.  Nu jullie nog!

De volgende die voorgesteld werd, die wou zelf niet - hij loopt namelijk niet zo hoog op met het Vaticaan.  Exit keuze 2.

En de derde keuze, die is homo, en die mag ook al niet binnen van Ratzinger.  Exit keuze 3.

Die arme katholieken toch (zeker die van gescheiden of homoseksuele strekking, om maar iets te zeggen), ze hebben het niet makkelijk met zo’n vertegenwoordiger - representative van God op aarde, jawel hoor.  Beslist op een of ander concilie, ongetwijfeld na een Boodschap uit de Hemel.  Of na het eten van verkeerde paddenstoelen, ‘t effect is zowat hetzelfde.

De voorgangers van Ratzinger, tjah, daar zijn natuurlijk al bibliotheken over volgeschreven - godsdienst voor de rijken (aflaten in uitverkoop, koop ze nu!), inquisisietje hier, kruistochtje ginder, verbrandinkje daar, en op een genocide meer of minder wordt ook al niet gekeken.  Iets doen aan die overbevolking, dát is pas naastenliefde! 

En u, ja, ú, mijn beste katholiek, u bent mede-verantwoordelijk - wat verleent de paus en clericus immers zijn macht anders dan het getal?  U allen samen - de macht van het getal.  Als er nog maar ‘n slordige 1000 katholieken zouden overblijven, dan kan de paus nog zo veel roepen als hij wil, hij is dan niet meer dan ‘n poppetje in ‘n poppenhuis dat z’n beste tijd gehad heeft en klaar staat om meegegeven te worden met het groot huisvuil.

Nee, dan kan je maar beter moslim zijn.  Zit je tenminste al niet met die ronduit vervelende erfzonde (niet weg te wassen met gewone zeep), en als de interpretatie van de ene imam, ayatollah of kalief je zo niet ligt, dan ga je gewoon even naar ‘n andere moskee.

“Jamaar, jamaar,” hoor je dan wel eens uit Westerse hoek, “die Islam, is dat geen achterlijke godsdienst? ”

Een achterlijke godsdienst.  Bestaat er dan een andere?

God is Liefde.  God is Haat.  God is een meisje van 7 jaar, naakt op een bolletjesgewaad met rode stippen na.  De profeet is ‘n tovenaar, de profeet is ten hemel gestegen, de profeet is ‘n pedofiel die gehuwd is met ‘n meisje van 9.  Het klopt allemaal, Want Zo Staat Het Geschreven.

En ziedaar Het Probleem - baseer je op zo’n boek, en iedereen heeft gelijk, en iedereen is fout, en dat allemaal tegelijkertijd.  Want Zo Staat Het Geschreven.

Als je ‘n krant koopt besef je tenminste dat je een gekleurde versie van een feit leest.  In dit geval lees je enkel De Waarheid, hoe sterk die zichzelf ook ontkracht, vers na vers.  Een mens zou voor minder hoofdpijn krijgen.

Maar, tot zover de wereldgodsdiensten.  Het is niet moeilijk om die te kakken te zetten - ‘n bloemlezing en je ogen openhouden volstaat. 

Nuja, niet voor een nogal wezenlijk deel van de bevolking, blijkbaar.  Maar dat kan je de iets helderden van geest moeilijk verwijten.

Geloven an sich, zonder het te koppelen aan zo’n godsdienst, da’s al ‘n ander paar mouwen.  Of toch niet?

Laten we even van de utopie uitgaan dat iedereen zou inzien hoe onzinnig die wel zijn - en laten we er dan even van uitgaan dat dan enkel het Geloof overblijft.  Kortom, het iets-isme: “ik ben niet echt katholiek, moslim of protestant, maar er moet toch iéts zijn?  Anders heeft hét toch geen zín?” 

Wat is dat “iéts” dan?  Denk er eens over na, beste iets-ist, en lees dan verder.

Klaar?  Quasi ongeacht aan wie je het vraagt en ongeacht welk antwoord je krijgt - reïncarnatie, de hemel, de hel, ‘n beetje rondzweven als geest om barely legal schoolgirls met grote tetten onder de douche te bespieden, en vul maar aan: het iéts komt altijd neer op een of andere vorm van verder leven.  Van niet sterven.  Van niet kunnen leven met de eindigheid van dat leven zelf.  De gelovige mens vindt zichzelf belangrijk genoeg om niet met z’n eigen dood te kunnen, euh, leven (haha). 

Wat is dat “iéts” dan, wat is die “zin” die “het” moet hebben?  Hebben we hier niet gewoon over hoogmoed?

En geloven, is dat niet gewoon de onmacht om niet te geloven?

En dát in tijden van financiële crisis!  Dafalgannetje, iemand?

Waarom?  Al die nieuwe ontwikkelingen gaan tegenwoordig zo snel dat het moeilijk wordt om ze allemaal nog bij te houden - voor 1 persoon is het al helemaal onmogelijk geworden.  Maar: als bedrijf dat voorop wil lopen en wil innoveren (ik begin hier ‘n beetje als marketingmens te klinken eh ;-)) is het belangrijk om van al die zaken op de hoogte te blijven, en om te weten welke de moeite lonen om verder te onderzoeken en eventueel te gaan aanbieden aan onze klanten.

En daar komt dus zo’n Squad Team in the picture: het doel van zo’n team is die nieuwe technologieën te onderzoeken alvorens ze op de markt komen (dus in alpha/beta-fases), deze te testen en evalueren, mee beslissen of we als bedrijf er mee door moeten gaan, en dan natuurlijk ook documentatie, cursussen, … aanleggen zodat die kennis kan doorgegeven worden.

Tot zover de achtergrondinformatie, in beknopte vorm alvorens jullie in slaap vallen.

Elk Squad Team heeft ook een Squad Team Leader nodig - die moet voor opvolging, rapportering, … zorgen, kortom: alles zowat in goede banen proberen leiden.  Een tijdje geleden zijn er dan ook interne sollicitatiegesprekken begonnen om voor elke Squad een geschikte Team Leader te zoeken - ik had me kandidaat gesteld voor het Squad Team Web…

… en je hoort me waarschijnlijk al wel afkomen: vanaf nu ben ik Squad Team Leader van het Squad Team Web!

Ofwel: enerzijds ASP .NET en alles wat daarbij komt (ajax, dynamic data, mvc, jQuery, …), anderzijds Silverlight.

Ofwel: de zaken waar ik graag mee bezig ben en waar ik nu al mee werk.

Ofwel: nog wat extra werk, maar wel dingen die ik graag doe.

Kortom: me = happy!

(Allez, dat zijn dan al drie titeltjes - tijd om eens nieuwe naamkaartjes aan te vragen ;-))

Ik háát verkoudheden. 

Ik loop al ‘n slordige 2 weken rond met keelpijn en ‘n verstopte neus, zo’n beetje op en af.  Niks echt ernstig eigenlijk, half België heeft er blijkbaar last van, en af en toe ‘n beetje medicatie volstond om er niet al te veel last van te hebben.  Gezien ik nogal wat te doen had op ‘t werk ben ‘k tevens altijd (lees: meestal) mooi op tijd (dwz: voor middernacht) in m’n bed gekropen, en ik dacht dat dat wel zou volstaan om gezond te blijven.

Wel.  Neen dus. 

Vrijdag heb ‘k wat opleiding gegeven, en ben ‘k dus quasi ‘n hele dag aan het woord geweest - niet meteen bevorderlijk voor de keel als je wat keelpijn hebt.  M’n neus zat ondertussen ook mooi terug vast, dus ik moet nogal nasaal geklonken hebben die dag vrees ‘k

Uiteindelijk heb ik het grootste deel van zaterdag geslapen, en de momenten dat ik wakker was, had ik koorts.  Er was ’s avonds een etentje gepland, waar ik aan deelgenomen heb (mbv semi-industriële hoeveelheden medicatie), maar uitgaan zat er natuurlijk niet meer in.  Zondag, zelfde verhaal: ’s middags gaan eten, maar voor de rest heel de namiddag/avond koortsig in de zetel gelegen.

Vanochtend bleek ik nog steeds koorts te hebben, en ben ‘k dus maar naar m’n huisdokter gegaan.  Verdict?  Na 2 weken rondgelopen te hebben met ‘n virale infectie is er nu blijkbaar een bacteriële infectie op m’n sinussen bijgekomen (vandaar de koorts).  Gevolg: veel rusten en ‘n antibioticakuur volgen. 

Enig lichtpuntje?  Koortsdromen zijn af en toe nog best, euh, interesting. ;-)  Maar voor de rest: I feel like shit.  No fun at all! 

Tot zover ergernis #1.

Ergernis #2 is van ‘n totaal ander genre: vrienden die ‘n lief vinden, en dan plots niet meer herkenbaar blijken te zijn. 

Dat je, als je verliefd bent, veel over je nieuwe vriendje wil praten, ok, da’s normaal en eigenlijk best schattig.  Maar een nieuw lief is toch geen excuus om je vrienden op 3 dagen tijd 2 keer te laten staan?  Tenminste: ík kan dat toch niet verdragen.

Bovendien is het raar om een persoon die je, na ‘n slordige 2,5 jaar, denkt te kennen plots beslissingen te zien nemen die lijnrecht ingaan tegen alles waar hij daarvoor voor stond.  Pijnlijk ook, om te zien dat een verliefdheid een persoon zo anders, zo oneigenlijk, zo hulpeloos kan maken.  En wat nog erger is: dat je merkt dat hij dat zelf niet eens beseft.

Dat gezegd zijnde, onder de oppervlakte is er natuurlijk iets anders dat speelt, zijnde dat de persoon die je denkt te kennen plots iemand anders blijkt te zijn, en je dus onvermijdelijk z’n eerste incarnatie kwijt bent.

Verliefheid maakt blind zeker?  En ja, iedereen heeft het recht om z’n eigen fouten te maken.  Maar blijkbaar beseffen sommigen niet dat ze op die manier wel eens meer zouden kunnen kwijtraken dan hen lief is.

Gelukkig is er, net zoals bij ergernis #1, ook hier een lichtpuntje: door zaken als dit raak ik enkel meer en meer gesterkt in de overtuiging dat ik een week of 4 geleden de juiste beslissing genomen heb.  Alles in acht genomen voel ik me nu dan ook een stuk sterker, beter in m’n vel, standvastiger ipv zwevend dan een maand geleden.  Hip hoi!

Maar: ik heb een mening en een plaats om deze te verkondigen, en jullie bevinden zich op dit eigenste moment van de slordige 80 jaar die jullie ter beschikking hebben, toevallig op die plaats.

Wat is er nu eigenlijk aan het gebeuren?  Die kredietcrisis, natuurlijk.

Een foutje.

Maar dat kan iedereen overkomen, zeker?  Het probleem zit mijns inziens wat dieper.  Economie is een wetenschap, naar ‘t schijnt - maar dan wel eentje die pas achteraf verklaringen kan vinden.  Het is makkelijk om de beurscrash van 1929 te verklaren.  Het is onmogelijk om er eentje te voorspellen.

Ik ben absoluut geen economist, verre van zelfs - maar ik herinner me nog wel dat het beeld dat me het best bijblijft van “economie” er eentje is dat meer aanleunt bij astrologie dan bij een exacte wetenschap, toch als het neerkomt op wat er gaat gebeuren, niet wat er reeds gebeurd is.

Is het niet ironisch dat net Amerika, liberaal-kapitalistische voorvechter van de vrije markt bij uitstek, over moet gaan tot overheidssteun en iets dat je alleen nog maar nationaliseringen kan noemen?  De staat als beschermheer, een socialistisch principe pur sang.

Don’t get me wrong: ik heb helemaal niks tegen aandelenhandel ofzo, ik beleg zelf wel eens op de beurs (gelukkig niet in bankaandelen ;-)).  Maar: er zijn niet genoeg zekerheden ingebouwd.  Niet genoeg alarmbellen, als je wil. 

De vrije markt is te vrij. 

En tevens veel te onderhevig aan emoties.  Meer dan de situatie van een bedrijf wordt de koers van een aandeel bepaald door de mening van, onder andere, analisten erover - geeft een bepaald beurshuis een aankoop- of verkoopadvies betreffende een bepaald aandeel, dan zie je de markt meteen reageren.  Logisch, ergens, maar die mensen hebben té veel invloed.  Een bedrijf kan perfect gezond zijn, en toch crashen - soms gewoon door een verkeerd geïnterpreteerd of zelfs totaal uit de lucht gegrepen krantenartikel.

De situatie lijkt me best ernstig, maar misschien is er een positieve kant aan: het is mooi om te zien dat het idee van de ongecontroleerde vrije markteconomie - een idee dat altijd heel populair is als het economisch goed gaat - opnieuw aan populariteit moet inboeten in ruil voor een gezonde dosis realiteitszin.  In ruil voor ethiek, als je wil.