Laten we eens een stellinkje poneren:
Weet je wat de mens regeert?
Angst.
Iemand van 20 die niks liever wil dan settelen, een ventje vinden om z’n leven mee te slijten, die is angstig. Hij is nog te jong. Te jong om het springen al te willen opgeven. Hij is bang om nooit te hebben.
Iemand van 35 die niks liever wil dan zich in onzekerheid storten, die weg loopt van al wat in de buurt komt van van verbintenis - is angstig. Hij is te oud geworden voor die onzekerheid. Hij is bang om te verliezen.
Trek het nog wat door, en je komt in de meeste gevallen uit op een laag zelfbeeld. Waarom is iemand angstig om zich te binden? Waarom is iemand angstig om zich niét te binden?
Â
Ofwel: de menselijke psychologie in 3 zinnen, by moi 
Overbodigheid, uitermate sterk aanwezige overbodigheid. Het zijn van de dingen, dat maakt levend. Want, what the fuck ís zo’n stoel eigenlijk?
Dat is knap verwoord ja.
Maar dan heb je de bron van de angst nog niet
Nog wat verder zoeken?
En als de angst zelf ook een afweer is?
“Hij is bang om nooit te hebben.
Hij is bang om te verliezen.”
hij is weer over z’n haar bezig
“Iemand van 20 die niks liever wil dan settelen, een ventje vinden om z’n leven mee te slijten, die is angstig. Hij is nog te jong. Te jong om het springen al te willen opgeven. Hij is bang om nooit te hebben.”
Of is hij gewoon matuurder?
“Iemand van 35 die niks liever wil dan zich in onzekerheid storten, die weg loopt van al wat in de buurt komt van van verbintenis - is angstig. Hij is te oud geworden voor die onzekerheid. Hij is bang om te verliezen.”
Of heeft gewoon nog niemand gevonden die de moeite waard is om zich aan te binden.
Eigenlijk vind ik deze stelling nogal karikaturaal, net alsof iedere jonge kerel persé moet “springen” om te springen en iemand halverwege de 40 persé al de ware gevonden moet hebben.
Hoewel je stelling voor sommigen wel zal opgaan vind ik het een nogal simplistische stelling , sorry
Ook het koppelen van bvb. een verlangen naar zekerheid aan een soort verlatingsangst/angst om nooit te hebben vind ik een brug te ver.
In mijn opinie kan je perfect zoeken naar een stevige basis in je leven met diverse zekerheden en toch geen bange kwezel zijn.
afijn, my 2 cents
Wel Sebby, die stelling is inderdaad karikaturaal - dat was ook de bedoeling. Zo’n systeem verklaren in ‘n paar zinnen gaat niet natuurlijk…
That said:
“Of is hij gewoon matuurder?”
=> iemand die matuurder is dan zijn levensfase aangeeft, daar is iets mis mee. Hij staat niet op de plaats in zijn tijd waar hij zou moeten staan.
Niet dat daar per sé slechte gevolgen uit moeten komen - maar gevolgen zal het hebben. Ik ben een van die mensen trouwens - verbazingwekkend snel zelfstandig geworden, een paar jaar sneller dan “normaal”. Reden? Zoals zovelen: scheiding van m’n ouders. Heb ik daar dan negatieve gevolgen aan over gehouden? Niet voor zover ik weet. Maar dat wil niet zeggen dat ik “on track” zat op dat moment. Maturiteit past bij een bepaalde levensfase.
“Of heeft gewoon nog niemand gevonden die de moeite waard is”.
=> da’s inderdaad ook een mogelijkheid. De stelling zou alleen van toepassing kunnen zijn indien de persoon in kwestie ook de mensen die de moeite waard zijn bewust zou afhouden.
Niet iedere jonge kerel moet springen, niet iedereen die ouder is moet de ware gevonden hebben - natuurlijk niet. ‘t Gaat me erover dat ze, als de kans zich voordoet, ze er van weerhouden worden door zaken die hen er niet van zouden mogen weerhouden.
@Thierry: de bron van de angst? Wel, zie deel 2: zelfbeeld. Iemand van 20 met een te laag zelfbeeld kan zich moeilijk voorstellen dat iemand bij hem zou willen blijven. Daarom doet hij er alles aan om toch iemand te proberen vinden “alvorens het te laat is”. Niet dat dat ooit een gezonde relatie kan worden hoor - ze kan nooit evenwaardig zijn voor beide partners.
Nu, dat gezegd zijnde: dit gaat zeker niet op voor iedereen. ‘t Is volgens mij echter wel een mechanisme dat bij veel mensen speelt.
Die was wel raak, vooral het eerste deel
Niet persoonlijk, hoor, hoewel ik al een eind boven de genoemde leeftijden zit… Maar het is een goede gedachte.
Ik ben ‘t wel niet helemaal eens met het tweede deel van je reactie: ‘ooit’ en ‘nooit’.
Een van de mooiste dingen in een relatie is samen groeien. Iedereen heeft zijn onzekerheid. Persoonlijk geloof ik dus wél dat het ooit iets kan worden, als je eraan werkt, als je ‘t geluk hebt iemand te treffen die ook wil groeien.
Ben ik nou naïef? Maybe. Samen groeien ‘is’ niet ‘gelijk’ aan relatie. Maar kun je je een relatie voorstellen zonder groei?
Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar persoonlijk heb ik fors met de angst geworsteld. Degene die zich in je ingewanden uitspreekt… Het is meer dan 10 jaar geleden hoor, maar toch: erkennen dat het angst is, zoals jij doet, is één ding (en je hebt ‘t wel door), maar ontdekken wat je ‘eigen’, ’specifieke’ angst heeft veroorzaakt, en dat verwerken, is een ander ding… En daar kan veel tijd en energie in kruipen.
Natuurlijk herkende ik de karikatuur, maar ook haar gegrondheid. Maar het is één ding een voor iedereen geldige stelling (angst die aan de basis ligt van veel van onze drijfveren) te poneren, en een ander ding om je eigen ervaring op het spoor te komen.
De twintiger die je zo karikaturaal schetst zal, als het echt angst is, waarschijnlijk op 35 in je verhaal terugkomen
als hij z’n eigen persoonlijke verhaal niet heeft herlezen…
En aan je haar is niets mis, overigens
Groetjes!
hmmm,
ik ga grotendeels akkoord met wat Sebastiaan zegt… beetje smalle kijk als je de drie dingen op zich leest. Hoewel er in elke zaak wel zaken zitten die waar zijn.
Ik vind het echter fout om te zeggen dat er iets mis is met iemand die matuurder is (of minder matuur) dan zijn ‘levensfase’ hem zou moeten aangeven. Zo’n dingen komen voor, zij het met een reden, zij het zonder. Van mij zeiden ze dat ook, maar op dat moment had ik nog niet bepaald veel traumatische ervaringen achter de rug dus ja…
De twee groepen die je beschrijft bestaan, zeer zeker. Maar ik zou algemener kijken. Het is tegenwoordig zo een ‘verplichting’ om een partner te hebben dat je je wel bijna slecht MOET voelen als je single bent. Niet tegenstaande is er wel degelijk een drang voor de meeste mensen om iemand te hebben waar hij zijn leven mee kan delen.
Wat volgens mij echter ook meespeelt is dat sommige mensen gewoon drama in hun leven nodig hebben om gelukkig te zijn. Kijk naar programma’s zoals ally mcbeal, grey’s anatomy. Die mensen krijgen de partner van hun leven voorgeschoteld en ze zorgen er zelf voor dat het fout loopt. Iets wat denk ik ook veel voorkomt vandaag de dag.
En DAAR komt angst bij kijken denk ik. Mensen hebben schrik om gelukkig te zijn, tegenwoordig. Net zoals ze schrik hebben om nog iets positiefs te zeggen over zichzelf. (je zou maar eens bestempeld kunnen worden als dikke nek niet waar)
En angst kent tenslotte veel vormen. Angst om gelukkig te zijn, angst om beoordeeld te worden, angst om gekwetst te worden… Wat dat laatste betreft, iedereen die liefde geen kans geeft uit schrik om gekwetst te worden kan beter pater worden, want liefde houdt per definitie de kans in van gekwetst te worden (en nog geen klein beetje ook niet)
Take a chance and live,
or don’t… either way, eventually you die…
I prefer going out with a bang
http://www.antwerpen.be/eCache/BOR/17/593.cmVjPTgwMTE1Njg.html