kevin maakt zin

Time for some naggin’ & whining!

Ik háát verkoudheden. 

Ik loop al ‘n slordige 2 weken rond met keelpijn en ‘n verstopte neus, zo’n beetje op en af.  Niks echt ernstig eigenlijk, half België heeft er blijkbaar last van, en af en toe ‘n beetje medicatie volstond om er niet al te veel last van te hebben.  Gezien ik nogal wat te doen had op ‘t werk ben ‘k tevens altijd (lees: meestal) mooi op tijd (dwz: voor middernacht) in m’n bed gekropen, en ik dacht dat dat wel zou volstaan om gezond te blijven.

Wel.  Neen dus. 

Vrijdag heb ‘k wat opleiding gegeven, en ben ‘k dus quasi ‘n hele dag aan het woord geweest - niet meteen bevorderlijk voor de keel als je wat keelpijn hebt.  M’n neus zat ondertussen ook mooi terug vast, dus ik moet nogal nasaal geklonken hebben die dag vrees ‘k

Uiteindelijk heb ik het grootste deel van zaterdag geslapen, en de momenten dat ik wakker was, had ik koorts.  Er was ’s avonds een etentje gepland, waar ik aan deelgenomen heb (mbv semi-industriële hoeveelheden medicatie), maar uitgaan zat er natuurlijk niet meer in.  Zondag, zelfde verhaal: ’s middags gaan eten, maar voor de rest heel de namiddag/avond koortsig in de zetel gelegen.

Vanochtend bleek ik nog steeds koorts te hebben, en ben ‘k dus maar naar m’n huisdokter gegaan.  Verdict?  Na 2 weken rondgelopen te hebben met ‘n virale infectie is er nu blijkbaar een bacteriële infectie op m’n sinussen bijgekomen (vandaar de koorts).  Gevolg: veel rusten en ‘n antibioticakuur volgen. 

Enig lichtpuntje?  Koortsdromen zijn af en toe nog best, euh, interesting. ;-)  Maar voor de rest: I feel like shit.  No fun at all! 

Tot zover ergernis #1.

Ergernis #2 is van ‘n totaal ander genre: vrienden die ‘n lief vinden, en dan plots niet meer herkenbaar blijken te zijn. 

Dat je, als je verliefd bent, veel over je nieuwe vriendje wil praten, ok, da’s normaal en eigenlijk best schattig.  Maar een nieuw lief is toch geen excuus om je vrienden op 3 dagen tijd 2 keer te laten staan?  Tenminste: ík kan dat toch niet verdragen.

Bovendien is het raar om een persoon die je, na ‘n slordige 2,5 jaar, denkt te kennen plots beslissingen te zien nemen die lijnrecht ingaan tegen alles waar hij daarvoor voor stond.  Pijnlijk ook, om te zien dat een verliefdheid een persoon zo anders, zo oneigenlijk, zo hulpeloos kan maken.  En wat nog erger is: dat je merkt dat hij dat zelf niet eens beseft.

Dat gezegd zijnde, onder de oppervlakte is er natuurlijk iets anders dat speelt, zijnde dat de persoon die je denkt te kennen plots iemand anders blijkt te zijn, en je dus onvermijdelijk z’n eerste incarnatie kwijt bent.

Verliefheid maakt blind zeker?  En ja, iedereen heeft het recht om z’n eigen fouten te maken.  Maar blijkbaar beseffen sommigen niet dat ze op die manier wel eens meer zouden kunnen kwijtraken dan hen lief is.

Gelukkig is er, net zoals bij ergernis #1, ook hier een lichtpuntje: door zaken als dit raak ik enkel meer en meer gesterkt in de overtuiging dat ik een week of 4 geleden de juiste beslissing genomen heb.  Alles in acht genomen voel ik me nu dan ook een stuk sterker, beter in m’n vel, standvastiger ipv zwevend dan een maand geleden.  Hip hoi!