kevin maakt zin

Gisteren was het Wereldaidsdag.  En nog ‘n paar dingen, zoals het begin van de Week van de Friet, maar da’s niet bijster interessant.

AIDS dus.  In de meeste homomedia verschijnt op regelmatige basis de ene studie na de andere, en ook in de gewone pers sijpelen die studies meer en meer door.  En het beeld dat hier geschilderd wordt is not pretty.

Een kort overzichtje (voor de goede orde, ik spreek hier over West-Europa in het algemeen en België meer specifiek)? 

Het aantal besmettingen is verdubbeld sinds 2007; het ligt nu zelfs hoger dan in 1985, bij het begin van de tellingen. 

HIV is een homoziekte geworden.  Het aandeel mannen dat door homoseksueel contact besmet wordt is buiten proportie.

De talloze veilig-vrijen-campagnes hebben gefaald.  Het condoomgebruik neemt de laatste jaren terug af. 

Meer en meer jonge mannen (twintigers) raken besmet met HIV.  Sommigen zoeken het zelfs bewust op.  Cijfers geven aan dat 1 homoman op 20 (!) besmet is met HIV, terwijl schattingen spreken van 1 op 10.

HIV is tevens geen doodvonnis meer - als je in België leeft en je jezelf laat behandelen, hoef je nooit AIDS te ontwikkelen.  En net dit is ironisch genoeg een van de redenen waarom meer en meer jongens HIV-positief zijn: minder snel ziek wil zeggen langer seksueel actief, en minder dodelijk wil zeggen dat er minder angst voor is.

Ten onrechte, natuurlijk: je gaat er dan misschien wel niet meer aan dood, maar het blijft voorlopig - spijtig genoeg - nog steeds een stigma.  Ook hierover zijn er cijfers, en die vind ik al even onthutsend als degenen die ‘k reeds aangehaald heb: maar liefst 74% (in 2004) van de mensen vertoont 1 of meerdere discriminatoire handelingen tov HIV-positieve mensen.  Dan hebben we het over niet samen willen eten met iemand die positief is, akkoord gaan met de stelling dat iemand die positief is ontslaan mag worden, of vinden dat iedereen op de hoogte moet gebracht worden als een collega positief is, al dan niet met het medeweten van die collega zelf. 

Mijn mond viel letterlijk open toen ik die cijfers las.  Daarnaast lijkt het me ook voor mensen die positief zijn niet makkelijk om dingen te doen die daarvoor evident leken: wat bvb bij het aangaan van een eventuele relatie?  Wat met de angst om zelf iemand te besmetten?

Voor velen is dit een ver-van-hun-bed-show, maar is dat wel écht zo?  Tel bvb (als je homo bent, of seks hebt met mannen) je eigen sekspartners maar eens, en meet dat af tegen de “1 homoman op 10″-schatting…

Ik ken ondertussen in ieder geval al veel te veel mensen die HIV-positief zijn, van kennissen tot mensen die me nauw aan het hart liggen; geloof me vrij dat het een schok is als iemand je zoiets komt vertellen - ik wil me niet eens vóórstellen wat het moet zijn om dat zélf mee te maken.

En dan, de hamvraag: hoe kan je dit voorkomen?

Hier en daar lees ik teksten van mensen die pleiten voor minder promiscue gedrag, of voor een hersacralisering van seks.  Wel, já!  Als mensen geen seks meer hebben, zullen er veel minder mensen besmet worden.  Maar is het probleem dan seks?  Ik denk het niet.  Onveilige seks, dat is het probleem.  Sommigen gebruiken bewust geen condoom, en raken zo besmet.  Anderen hebben de pech om besmet te raken na het scheuren van een condoom.  Maar bovenal: heel veel besmettingen gebeuren bínnen een vaste relatie. 

Ten eerste natuurlijk door vreemdgaan van de partner zonder dat de andere daar van op de hoogte is - menselijk gedrag pur sang.  Maar daarnaast ook door seriële monogamie, maw: een vaste partner voor ‘n maand of 2-3, dan even single, dan terug ‘n partner voor ‘n paar maanden, et cetera.  En velen redeneren dan dat ze geen condoom moeten gebruiken, want ze hebben immers enkel seks binnen een vaste relatie…   Nuja, menselijke intelligentie blijkt wel vaker een contradictie op zich. 

In ieder geval, rekenen op het weglaten van promiscue gedrag of seksuele onthouding om HIV terug te dringen lijkt me niet alleen zeer naief, maar tevens een ontkenning van de mens zelf.  U zál bedrogen worden, en de kans dat je zelf zal vreemdgaan, vroeg of laat, is groot.  Met andere woorden: allesbehalve een realistische oplossing.

Een andere mogelijke piste is de kaart van verantwoordelijkheid voor anderen uitspelen - maw: gebruik een condoom om te vermijden dat je iemand anders besmet, en daarnaast ook om jezelf te beschermen.

Maar ook dat rekent weer op de goodwill van mensen - en dan stoot je al snel op die condition humaine. 

Er is misschien nog een piste.  Ik wist al dat bepaalde medicatie er voor zorgt dat HIV zo sterk teruggedrongen wordt dat het niet meer detecteerbaar is in het bloed - en volgens bepaalde wetenschappers wil dat ook zeggen dat mensen die in die toestand verkeren amper nog iemand kúnnen besmetten.  Wel: misschien kunnen ze dié medicatie wat meer verstrekken?  Natuurlijk zijn hier ook weer wat mogelijke problemen: wat met resistentie?  En tja, je moet natuurlijk ook wel weer hopen dat iemand z’n pillen inneemt…

Soit, HIV is niet iets dat snel zal verdwijnen, en een problematiek die je op meerdere fronten moet aanpakken.  Ik ga hier niet als raad meegeven dat je maar veilig moet vrijen, al was het maar door het aantal mensen dat besmet raakt door ‘n ongelukje of binnen een relatie.  Maar ‘k ga toch 1 ding zeggen: GET TESTED! 

Als je rondneukt, omwille van het aantal partners.  Als je een vaste relatie hebt, omwille van jóuw partner.  In het algemeen: omwille van je bedpartners - er zijn veel, veel, veel te veel mensen die niet eens weten dat ze besmet zijn, en zo onbewust anderen besmetten.  En bovenal: omwille van jezelf - hoe sneller je zoiets weet, hoe sneller je op een gepaste manier er mee kan leren omgaan.

Ik heb er in ieder geval al jaren ‘n gewoonte van gemaakt om me verschillende keren per jaar te laten testen, en dat ga ik ook blijven doen.  Nu jullie nog!